factor oorlog onderdrukkingEen van de push-factoren waardoor mensen zich gedwongen voelen om naar een ander land te verhuizen is onderdrukking. Dat geldt zeker voor het Afrikaanse land Eritrea. 

Eritrea is een vroegere provincie van Ethiopië dat in 1991 zelfstandig werd. Er is maar één politieke partij toegestaan. Wat bijzonder voor Eritrea is de langdurige dienstplicht voor jonges en meisjes. Officieel duurt de dienstplicht 18 maanden, maar in werkelijkheid weet je nooit of de dienstplicht ooit stopt. Er zijn vele getuigenissen van mensen die 10 of 20 jaar lang verplicht in dienst zijn. De dienstplicht bestaat vooral uit een gevechtsopleiding en keihard en langdurig werken.
Dienstplichtigen moeten niet alleen lang werken, maar worden ook slecht betaald. 

Sommigen lukt het om het land te ontsnappen, maar als ze betrapt worden lopen ze kans te worden gemarteld of gedood te worden.

Een van hen is een jonge vrouw die we Helen noemen. Haar ouders waren al voor de onafhankelijkheid van Eritrea lid van de Pinkstergemeente. Het regime beschouwt hen als spionnen van Amerika. Haar vader kent ze amper, want hij vervult al jaren de dienstplicht aan de andere kant van het land.

Om zelf aan de dienstplicht te ontsnappen probeert ze zoveel mogelijk te blijven zitten om te voorkomen dat ze na school de dienst in moet. Ze doet bijna elke klas dubbel, maar toch wordt ze op gegeven moment opgeroepen.

Ze krijgt een gevechtsopleiding van een half jaar. "We werden behandeld als dieren en aan de lopende band geslagen met stokken als we tekenen van uitputting vertoonden of iets niet goed deden."

eritrese vrouwelijke soldaten
Na haar opleiding wordt ze aangesteld als kokkin voor de officieren en dienstplichtigen. "We waren met drie meisjes en moesten ontbijt, lunch en avondeten verzorgen en daar tussen door ook koffie en thee. We stonden ’s morgens om 5 uur op en werkten tot 11 uur ’s avonds, zeven dagen in de week. We werden geslagen als we bijvoorbeeld niet snel genoeg ergens mee klaar waren of niet uitkwamen met de ingrediënten die we voor de hele week toebedeeld kregen."

Ze wordt betrapt op lezen in haar bijbel. Haar baas strafte haar op een zo gruwelijke manier dat ze het bewustzijn verliest en pas bijkomt in een militair ziekenhuis.

Met hulp van haar familie en de kerkleden weet ze het land te verlaten en naar het buurland Soedan te gaan.


Vraag
2) Geef aan waarom zowel Amnesty als de Verenigde Naties spreken van dwangarbeid.
vorigestapvolgendestap