In de jaren zestig en zeventig kwamen er veel Turkse en Marokkaanse arbeidsmigranten naar Nederland. Zij werden later ook gevolgd door familieleden.

De eerste generatie migranten was van plan terug te gaan. Ook de overheid rekende erop dat deze migranten zouden terugkeren naar hun land van herkomst.
Er is dan ook weinig aan inburgering gedaan. Maar terugkeren deden weinig migranten, met onverwachte gevolgen. '

De migranten hebben hun hele leven hard gewerkt en betaalden later de tol. Door een slechte huisvesting en taal- en communicatieproblemen kregen veel migranten van de eerste generatie klachten met hun gezondheid. Zo zijn onder Marokkanen er vier maal zo veel diabetici dan onder autochtonen.

De oudere migranten voelen zich verder door de negatieve beeldvorming die er bestaat over migranten niet veilig genoeg om met autochtone hulpverleners te spreken. Ze komen met vage klachten bij de huisarts of de thuiszorg. De professionals weten vervolgens niet de vinger op de zere plek te leggen.

Ook eenzaamheid is een groot probleem. Als een migrant van de eerste generatie ziek wordt dan wordt de migrant geconfronteerd met hoe onbereikbaar familie en vrienden in het land van herkomst zijn.

achmed

Achem (60) spreekt uit eigen ervaring. "Ik kwam naar Nederland op mijn zestiende. Als een vrije vogel. Ik voelde me volwassen, wilde de wereld verkennen. Toen was ik niet eenzaam, had ik geen heimwee. Want mijn plan was om na een tijdje weer naar huis terug te gaan, daar verder te leven. Een verkeersongeluk zette toen alles op z’n kop."
Achmed raakte gehandicapt en voelde zich door iedereen verlaten. "Dat komt dan vooral door het gevoel dat ik niet van dit stukje grond ben, hier niet mijn wortels heb. Terwijl ik na al die jaren helemaal geïntegreerd ben. Nederland is mijn land. Mijn kinderen zijn hier geboren. Maar het is dieper, het is mijn ziel die met mij praat en maakt dat ik me zo voel. Iedere migrant heeft dat. Eenzaamheid is universeel, maar voor een migrant voelt het anders, dubbel zwaar."

Achmed zat niet bij de pakken neer. "Door wat ik heb meegemaakt, ben ik ervaringsdeskundige geworden. In het werk dat ik nu doe met Assadaaka (multiculturele vereniging voor vriendschap in Amsterdam-Oost) probeer ik die ervaring door te geven aan anderen die eenzaam zijn. Ik luister naar ze, herken wat zij doormaken en probeer door met ze te praten te voorkomen dat ze even lang moeten worstelen als ik destijds. Samen met die ander probeer ik diens eenzaamheid dus om te vormen tot iets positiefs."

Vraag
5) Verplaats je in de postie van een migrant van de eerste generatie. Zou je kunnen bedenken waarom veel migranten van de eerste generatie toch in Nederland bleven? Probeer minimaal twee redenen te noemen.
vorigestapvolgendestap