ja_mageia

Stel, je woont ergens  in een klein dorpje op het platteland. Je ouders zijn arm. Jullie gezin kan net overleven dankzij het eten dat jullie op de kleine akker verbouwen. Maar er is geen geld. Niet voor je opleiding, niet om een vak te leren. In het dorpje is verder niets te doen. Het ziet er naar uit dat je -net zoals je ouders- arm zult blijven. Ploeterend op de akker. Nooit iets van de wijde wereld zult zien. Zeker voor jonge mensen is dat geen rooskleurig toekomstbeeld. Daarom vertrekken veel jonge mensen naar de stad. Daar is misschien werk, daar kun je misschien iets meer van je leven maken.  En er valt vast meer te beleven!  De kans op werk en geld verdienen is een van de grote trekpleisters van de stad. De pullfactor wordt dat wel genoemd ('to pull' is Engels voor 'trekken'). Maar de meesten van die mensen komen niet echt goed terecht.

De stad is namelijk niet op hun komst berekend. Er zijn geen huizen. Als mensen van wat planken en golfplaten zelf iets bouwen is er is vaak geen waterleiding, geen riool, geen goede wegen. En er is zeker niet altijd werk! Het is voor de bestuurders van de stad haast onbegonnen werk om voldoende diensten aan te bieden. Zo zijn er te weinig of geen ziekenhuizen, niet voldoende eten voor iedereen, nauwelijks kansen op scholing en werk. Toch gaan de mensen niet  terug naar het platteland. Ze bouwen zelf huisjes van afvalmaterialen en stichten gezinnen. Zo ontstaan rondom de steden steeds groter wordende krottenwijken. De bevolking in de steden groeit veel sneller dan de bevolking op het platteland!

In landen waar op het platteland weinig of geen toekomstmogelijkheden zijn –in armere landen dus- barsten  de wereldsteden uit hun voegen! Zeker als in die landen ook een grote bevolkingsgroei plaatsvindt. In een rapport van de Verenigde Naties staat dat er dagelijks 180.000 mensen op aarde van het platteland naar de stad verhuizen. Dat is een dagelijkse volksverhuizing ter grootte van de stad Groningen!