Slaven
Al vanaf het eind van de achttiende eeuw waren er in diverse landen groepen die zich inzetten voor de bevrijding van de slaven. Dat was moeilijk, omdat zowel slavenhalers als slavenhouders veel geld verdienden met slaven. Al sinds de Middeleeuwen hadden de christelijke Europese landen moeite met het idee van mede-christenen als slaven, maar niet-christenen mochten best slaven zijn. In de loop van de negentiende eeuw schaften steeds meer Europese landen de slavenhandel en de slavernij af. De Verenigde Staten van Amerika deden dat ook. Nederland volgde op 1 juli 1863.

Ongelijkheid
In Europa en Amerika verdween de slavernij. Maar de mensen hadden ook in dat deel van de wereld nog geen gelijke rechten. Voor een gedeelte kon dat liggen aan wetten, voor een ander gedeelte aan gewoontes. Voor een blanke was het moeilijk om als een gelijke om te gaan met een ex-slaaf, of een afstammeling van slaven. Het was alsof zulke groepen in verschillende werelden leefden, in plaats van in hetzelfde land. Doordat zij zo gescheiden leefden, konden ze ideeën over elkaar krijgen die gewoon niet klopten. Vooroordelen.
Over vooroordelen kun je meer lezen op pagina 18. Onder andere als gevolg van vooroordelen was het vaak moeilijk om ervoor te zorgen dat mensen echt gelijk behandeld werden. Europese landen hadden wel gehandeld in slaven, maar in eigen land geen slaven gehouden. Daardoor hadden zij niet het probleem dat de Verenigde Staten wel hadden. Zelfs nu zijn de problemen van die diepe scheiding van blank en zwart nog te voelen. Maar gelukkig veel minder sterk dan vroeger.