Wereldwijd leeft ongeveer één op de zes à zeven mensen in een krottenwijk. In totaal gaat het om de negenhonderd miljoen tot één miljard mensen.
In 2020 moet het leven van tenminste honderd miljoen mensen van krottenwijken aanzienlijk verbeterd zijn.



Krottenwijken ontstaan daar waar veel arme mensen zich vestigen, meestal aan de rand van een grote stad. Deze mensen zijn te arm om een ‘normale’ woning te huren of te kopen. Ze bouwen hun eigen woning, vaak van afvalmateriaal (bouwafval, sloopmateriaal, rondslingerend plastic, golfplaten, stukken karton, asbestplaten).
 
Krottenwijken zijn niet door een gemeente gepland. Er is geen duidelijke stratenindeling. Waterleiding en riolering zijn afwezig. Huisvuil wordt niet opgehaald.
Krottenwijken zijn illegaal; dat wil zeggen dat ze zonder toestemming van de gemeente zijn gebouwd.

De problemen in krottenwijken zijn groot. Omdat er vaak geen waterleiding is, is het moeilijk om aan schoon drinkwater te komen. Vaak zijn krottenwijkbewoners aangewezen op maar enkele waterputten die snel vervuild raken. Of ze moeten water kopen bij waterhandelaren die met grote tank¬auto’s de wijk intrekken; dat water is meestal erg duur.
 
Ook leven mensen in een krottenwijk tussen hun afval.  Vuilnis vormt op straat stinkende hopen; in plassen met afvalwater vind je veel ongedierte. Vooral spelende kinderen komen daarmee in aanraking en kunnen ziek worden.
 
Krottenwijken herken je ook omdat de krotten dicht op elkaar gebouwd zijn. Mensen leven in smalle steegjes, waar ambulances en brandweerauto’s niet kunnen komen. Als je ernstig ziek wordt of als er brand uitbreekt, hoef je niet te rekenen op hulp van buitenaf.
 
Krottenwijken zijn vaak gebouwd op plaatsen waar anderen niet willen wonen. Tegen een steile helling aan of aan de rand van een moeras. Bij een aardbeving of een andere natuurramp zijn krottenwijkbewoners vaak de eerste slachtoffers.