| |
|
|
|
|
Vraag het de deskundigen: Christenen voor Isräel |
|
|
Het leven van veel tieners is veranderd in Israël "Toen ik werd geboren, zei mijn vader tegen mijn moeder: 'Als dit baby'tje later groot is, is er vrede in Israël en hoeft hij niet in het leger.' Helaas is dit niet zo uitgepakt," zegt Doron Manor (17), een gelovige joodse jongen in Jeruzalem. "Over een jaar moet ik het leger in, maar ik hoop dat mijn kinderen later wel in vrede zullen leven," gaat hij verder. "Het leven is hier vooral het laatste jaar erg veranderd. Mijn ouders willen bijvoorbeeld niet dat ik met mijn vrienden naar de film ga. Daarom hebben ze een DVD voor ons gekocht. 'Huren jullie maar lekker een film,' zeggen ze, 'want met vrienden uitgaan zit er voorlopig niet in.' Eigenlijk ga ik zelf ook liever niet uit omdat ik bang ben voor aanslagen. Ik ken verschillende mensen die daarbij betrokken waren. In de stad hangt een nare sfeer, met veel bewaking, en met veel wantrouwige en gestresste mensen. Gezellig een pizza eten in de stad doe ik niet meer. Met de bus mee is ook niet fijn. Mijn ouders proberen ons altijd weg te brengen en op te halen, maar soms kan dat niet. Eigenlijk wil ik zelfstandig zijn, maar door de terreursituatie ben ik afhankelijk van mijn ouders geworden." Doron draagt een klein, rond keppeltje op het achterhoofd, en geeft daarmee aan dat hij in God gelooft. Doron vertelt dat hij op Bne Akiva zit, een religieuze joodse jeugdbeweging. Vroeger ging hij er veel op uit met vrienden van Bne Akiva, maar nu niet meer. "Nu spreken we bij iemand thuis af. Niemand heeft meer zin om echt uit te gaan. Een tijdje geleden zijn we wel naar een ziekenhuis gegaan om kinderen op te zoeken die bij een aanslag betrokken waren. Nu ik hun verhalen heb gehoord, durf ik al helemaal niet meer naar plaatsen te gaan waar veel mensen zijn. Toch zou ik niet uit Israël weg willen. Ik ben hier geboren en dit is mijn land. Het is nu een moeilijke situatie hier, maar hopelijk wordt die snel beter." Tweede intifada Wat is er in Israël aan de hand? In september 2000 is in Jeruzalem de tweede Palestijnse opstand (intifada) begonnen, met als doel de macht in handen te krijgen. Een opstand tegen de huidige regering van het land, een strijd die inmiddels enkele duizenden joden en Arabieren het leven heeft gekost. Duizenden anderen raakten gewond; velen van hen moeten verminkt verder door het leven. Sinds de oprichting van de staat Israël in 1948 zijn de omringende landen diverse grote oorlogen begonnen, maar ze hebben die allemaal verloren. Deze intifada is eigenlijk ook een oorlog, bedoeld om Israël op de knieen te krijgen. Met als doel van de Palestijnen om het land -en vooral Jeruzalem- in bezit te krijgen. Maar er zit meer achter. De strijd om met name Jeruzalem is ook en vooral een geestelijke strijd, een strijd tussen verschillende godsdiensten. Israël en met name Jeruzalem is een centrum van drie wereldgodsdiensten: jodendom, christendom en islam. Drie godsdiensten die een aantal zaken gemeenschappelijk hebben, maar daarnaast toch ook grote verschillen. Hèt grote struikelblok waarop de wegen uiteengaan is de vraag, hoe wij mensen voor eeuwig behouden kunnen worden. De weg die het jodendom wijst is: alleen door het houden van de Thora, de 613 geboden die God schriftelijk en mondeling aan Mozes heeft doorgegeven, kunnen wij behouden worden. Dat lezen we in het Oude Testament, het eerste deel van de Bijbel. Israël vierde in 1996 het 3000-jarig bestaan van Jeruzalem als stad van Koning David. Een joodse geschiedenis van drieduizend jaar! Dan de christenen, wier jaartelling begint bij de geboorte van Jezus Christus in Bethlehem, dicht bij Jeruzalem, in het jaar nul, officieel dus ruim tweeduizend jaar geleden. Eeuwige redding is er volgens het Nieuwe Testament alleen door het bloed van Jezus Christus. Vlakbij Jeruzalem is Hij aan een kruis ter dood gebracht, maar drie dagen later (tijdens het joodse Paasfeest) weer uit de dood opgestaan en op de Olijfberg pal ten oosten van Jeruzalem ten hemel gevaren. En als we het over de Islam hebben, praten we over de moslims met hun god Allah en Mohammed, zijn profeet. Tussen 669 en 691 na Christus bouwden de moslims midden in Jeruzalem de beroemde Rotskoepel, precies op de plaats waar vroeger de Tempel van de joden had gestaan. Van heinde en ver is de goudkleurige koepel van dit islamaitische bedehuis te zien. Men gelooft dat hier de rots ligt waar Abraham bereid was zijn zoon Isaak te offeren, dezelfde rots waarvandaan -volgens een islamitische legende- Mohammed een nachtelijke hemelreis zou hebben gemaakt. We weten waarschijnlijk allemaal dat de Romeinen in het jaar 70 na Christus Jeruzalem met zijn Tempel hebben verwoest en dat de joden onder alle volkeren der aarde werden verstrooid. Bijna 2000 jaar is dat zo gebleven, tot er tijdens de Tweede Wereldoorlog (1939-'45) zes miljoen joden werden vermoord. Voor de Verenigde Naties was dat voldoende aanleiding om de joden weer het recht op een eigen land te gunnen, zodat ze zich daar veilig zouden weten. Maar de joden waren in mei 1948 nog geen dag onafhankelijk met een eigen staat, of ze werden van alle kanten door Arabieren omringd voor een oorlog die anderhalf jaar heeft geduurd en die nooit is geëindigd met de ondertekening van een vredesverdrag zoals de Duitsers dat in 1945, aan het eind van de Tweede Wereldoorlog, wel hadden gedaan. In feite is er sinds 1948 nooit vrede geweest, en werden de joden meerdere malen door nieuwe oorlogen opgeschrikt, waarvan als laatste (althans, tot nu toe) de Yom-Kippuroorlog van 1973. Conflictstof genoeg. Van de christenen hebben de joden geen last, al zijn er vroeger wel tijden geweest dat ze liever moslims om zich heen hadden dan christenen. En de moslims? Zolang de stad geheel of gedeeltelijk in moslimhanden was -en dat was het geval van 638 (dus sinds Mohammed, zie boven) tot 1967- is Jeruzalem nooit de hoofdstad van een islamitische staat of zelfs maar provincie geweest. Maar op 2 juni 1964 gebeurde er iets dat het Midden-Oosten later op zijn grondvesten zou laten schudden: toen werd in een hotel op de Olijfberg de Palestijnse bevrijdingsorganisatie PLO opgericht. De oude stad Jeruzalem (en daar gaat het de laatste tijd met name om) met alle heilige plaatsen stond toen onder Arabische (Jordaanse) heerschappij. Desondanks kwam in het begin niemand op het idee om Jeruzalem op te eisen of uit te roepen als de hoofdstad van een Palestijnse staat. In het oprichtingsdocument van de PLO wordt Jeruzalem zelfs niet één keer genoemd! Trouwens, in de 19 jaar van Jordaanse heerschappij over de stad is geen enkel lid van de Saoedische familie, de bewaarders van de islamitische heilige plaatsen, op pelgrimstocht geweest in Jeruzalem of zoals Arabieren de stad zelf noemen: Al Qoeds.
Heilige oorlog Wie heeft de sleutel voor een rechtvaardige oplossing van dit probleem? Sommigen pleiten ervoor om Jeruzalem een internationale status te geven onder toezicht van de Verenigde Naties. Alle bevolkingsgroepen kunnen dan een plaats vinden in de 'heilige stad' Jeruzalem, ook in godsdienstig opzicht. Maar voor Israël is deze oplossing onaanvaardbaar. Jeruzalem moet in de ogen van veel joden en ook van veel christenen zijn en blijven zoals de Bijbel ons haar tekent: als de stad van David, de ene, ongedeelde hoofdstad van de joodse staat. Wel garandeert de Israëlische regering de vrijheid voor alle religieuze groeperingen om de heilige plaatsen te betreden. Maar daar hadden Arafat en de zijnen geen vrede mee. Jeruzalem of in de taal van Israël, het Hebreeuws: Jerusjalajiem (Stad van de Vrede), kent allang geen vrede. In de afgelopen 3000 jaar is Jeruzalem al tientallen malen belegerd, veroverd, gedeeltelijk vernield en weer opgebouwd. Dat geldt ook voor onze tijd. Tijdens de Zesdaagse Oorlog in juni 1967 werd de stad zwaar gehavend, maar op dit moment is de strijd -de strijd om Jeruzalem- wel heel zwaar. Hoe vaak is er de laatste paar jaar weer een aanslag gepleegd met tientallen doden en gewonden? Aan die strijd moet zo gauw mogelijk een einde komen. Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Daar is meer voor nodig. De Bijbel, door veel joden en christenen beschouwd als het Woord van God, roept op om te bidden voor de vrede van Jeruzalem. De moslims in het algemeen en PLO-leider Arafat in het bijzonder moeten in de ogen van joden en veel christenen hun aanspraken op Jeruzalem en de rest van het land zo snel mogelijk laten varen. En als ze dat niet willen, moeten ze het land maar verlaten. Want zoals het nu gaat, kun je in een en hetzelfde land toch niet samenwonen? Maar helaas heeft Arafat nog steeds andere ambities: de 'bevrijding' van de heilige stad Jeruzalem en van heel Palestina ten koste van het bloed van duizenden kinderen, totdat het laatste Palestijnse kind de Palestijnse vlag plaatst op de kerken en moskeeën van Jeruzalem, Haifa, Tel Aviv en de overige steden en dorpen in Israël. Een Palestijnse leider zei onlangs: "Ons uiteindelijke doel is nog steeds de bevrijding van het hele land, van de jordaan tot de Middellandse Zee. Het hele land is heilige islamitische grond!" Er zijn trouwens ook veel voorbeelden bekend van imams (moslim-geestelijken), die in diverse moskeeën in het Midden-Oosten een gebed hebben uitgesproken dat echt niet kan. Bijvoorbeeld: "O Allah, vernietig de joden, de christenen en hun medestanders. O Allah, vernietig hen, want zij zijn in uw macht. O Allah, zaai angst in hun harten. O Allah, steun de moslimstrijders overal!" Dergelijke geluiden hoor je ook regelmatig op de Palestijnse tv.
Mini-staatje Het beste zou zijn als alle bewoners van Israëls grondgebied en van het hele Midden-Oosten alle wapens neerleggen en alles doen in het belang van de vrede. Geen oorlog meer, geen aanslagen, geen intifada. Intussen doen veel joden en christenen wat er staat in de Bijbel, in het boek der Psalmen, Psalm 122:6 en wel: "Bidt Jeruzalem vrede toe: mogen wie u liefhebben, rust genieten." Zij zien uit naar de Messias, die vrede zal brengen. Een vrede, die mensen tot nu toe niet konden brengen. De joden zien reikhalzend uit naar de komst van de Messias. Veel christenen zijn ervan overtuigd dat het Jezus Christus is, de Vredevorst. Zij weten ook waar Hij (terug)komt, namelijk waar zijn apostelen, de discipelen van Jezus, stonden toen Hij ten hemel voer. Er stonden in de Bijbel, in hoofdstuk 1 van de Handelingen der Apostelen - twee mannen in witte klederen bij hen en zeiden: "Deze Jezus, die van u opgenomen is naar de hemel, zal op dezelfde wijze wederkomen, als gij Hem ten hemel hebt zien varen." Weet je waar dat was? Op de Olijfberg, pal naast Jeruzalem… Veel christenen denken dat die tijd steeds dichterbij komt. Begrijp je nou waarom het daar zo spannend is?
Jaap de Wit |
|
